Χαρακτηρισμός πλοίων ως παραδοσιακών – Όλες οι λεπτομέρειες
Με τις δύο νέες αποφάσεις του Υπ. Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής 3153.7.1/82626/15-11-2024 και 3153.7.1/82627/15.11.2024 που δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, καθορίζονται τα κριτήρια, οι προδιαγραφές, τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, οι διαδικασίες ελέγχου και εξέτασης των στοιχείων τεκμηρίωσης για το χαρακτηρισμό επαγγελματικού ή ιδιωτικού πλοίου αναψυχής ως παραδοσιακού αλλά και για το χαρακτηρισμό πλοίου και πέραν των πλοίων αναψυχής.
Τα κριτήρια για τον χαρακτηρισμό επαγγελματικού ή ιδιωτικού πλοίου αναψυχής ως παραδοσιακού καθορίζονται ως εξής:
α.
Να έχει ναυπηγηθεί, ανεξάρτητα από τον χρόνο και τη μέθοδο κατασκευής
του, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά στοιχεία ενός από τους τεκμηριωμένους,
στην ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή βιβλιογραφία, τύπους ελληνικών ή
ευρωπαϊκών/διεθνών παραδοσιακών σκαφών.
β. Να έχει κατασκευαστεί,
ανεξάρτητα από τον χρόνο και τη μέθοδο κατασκευής του, κατά το
μεγαλύτερο μέρος του και, ειδικότερα, η βασική κατασκευή του που
συμπεριλαμβάνει τη γάστρα μετά των φρακτών και ενισχύσεών της, το
κατάστρωμα, τις υπερκατασκευές και τους ιστούς, εφόσον υπάρχουν, με
υλικά που χρησιμοποιούνται στην ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή παραδοσιακή
ναυπηγική, με εξαίρεση τα υλικά των εσωτερικών επενδύσεων και
διαμορφώσεων που δεν αλλοιώνουν την όψη του σκάφους, τα οποία
επιτρέπεται να είναι διαφορετικά, πέραν του πλαστικού. Σε κάθε περίπτωση
επιτρέπεται να τοποθετούνται επί του πλοίου διατάξεις, συστήματα, υλικά
και εξοπλισμός διαφορετικά από τα ανωτέρω, εφόσον επιβάλλεται από τις
απαιτήσεις συμμόρφωσης του σκάφους με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις
της νομοθεσίας περί ναυτικής ασφάλειας, ασφάλειας ναυσιπλοΐας, πρόληψης
ρύπανσης και ενδιαίτησης.
γ. Εφόσον φέρει ιστιοφορία, πρέπει να
τεκμηριώνεται από την ελληνική, ευρωπαϊκή ή διεθνή βιβλιογραφία, ότι η
ιστιοφορία που φέρει ανταποκρίνεται στα είδη ιστιοφορίας που έφερε ο
συγκεκριμένος τύπος πλοίου, σύμφωνα με την ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή
ναυπηγική παράδοση, ενώ το μέγεθος των υπερκατασκευών πρέπει να διατηρεί
αναλογίες που δεν παρεμποδίζουν την λειτουργία της.
δ. Το μήκος του
παραδοσιακού πλοίου να μετριέται από το σημείο τομής της γραμμής του
καταστρώματος, όπως αυτό ορίζεται από τους ισχύοντες κανονισμούς που
αφορούν τα θέματα γραμμής φόρτωσης των πλοίων, ή της νοητής προέκτασής
της με την εσωτερική όψη της στείρας (κόρακος) μέχρι το σημείο τομής της
με την εσωτερική όψη του ποδοστήματος ή του καθρέπτη (παπαδιάς),
παράλληλα προς την ίσαλο σχεδίασης.
Λαμβανομένων υπόψη των
προηγούμενων κριτηρίων, ως παραδοσιακά πλοία νοούνται, ενδεικτικά, οι
ακόλουθοι τύποι παραδοσιακών πλοίων: τρεχαντήρι, τσερνίκι, βαρκαλάς,
υδραίικος βαρκαλάς, γαΐτα, κορίτα (μικρή γαΐτα), χανιώτικη γαΐτα,
καραβόσκαρο, αιγυπτιακό καραβόσκαρο, πέραμα, περαματάκι Καλλονής,
λίμπερτυ, λέμβος (σκάφη), συμιακή σκάφη, γα(ν)τζάο, μπότης (κούτουλο),
μούλος, παπαδιά, τάκος, πριάρι, γούτσος, πλάβα, σκάφος δυτών
(βουτηχτάδικο), πάσαρι, γυαλάδικο, πλάκα, φρεγάτα, φρεγαντίνι, μαρτήγος
(μαρτηγάνα), μύστικο, σεμπέκ, ζάμπεκο, τσαμπέκο, γαλιότα, φούστα,
καραβέλα, γαλιόνι, καράκα, γαλέρα, γαλεάσσα, κιρλαγίτσι, clipper,
ταρτάνα, τραμπάκολο, μπαρκέτο, σκιεράτσα, σαχίνι, μαρσιλιάνα, πιελέγκο,
πίγκος, ραγιάδο (ραζοβάσελο), σακτούρα (σαχτούρι), σαΐτα (σάικα), σλουπ
(sloop), γαυλίς (μπρατσέρα), κέρκουρος (κότερο μπούμα), σακκολαίφη
(σακολέβα, μπελλού α λα μαλτέζα), δρόμων (κορβέτο), νάβα, δρόμων
ημιολικός (μπάρκο μπέστια), πολάκ(κ)α, βριγαντίνο, βρίκιον (μπρίκι,
πάρων), βρικογόλετο, ημιολία (σκούνα), μυοπάρων (γολέτα), επιδρομίς
(λόβερ), λιβυρνίς (μπομπάρδα), γαυλολιβυρνίς (μπομπάρδα σαμπατιέρα),
γαβάρα (μυοδρόμων), λεύκα, γκαφ, λατίνι, πένα, ψάθα (διψίαθος).
Πλοίο χαρακτηρισμένο ως νεότερο κινητό μνημείο από τις αρμόδιες
Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού σύμφωνα με τον ν.
3028/2002, λόγω του τεχνικού, εθνολογικού και λαογραφικού
ενδιαφέροντός του ως δείγμα της νεότερης ξυλοναυπηγικής τέχνης του
ελλαδικού χώρου, χαρακτηρίζεται «παραδοσιακό» εφόσον συμμορφώνεται με τα
προβλεπόμενα.
Τα κριτήρια για τον χαρακτηρισμό πλοίου, πέραν των πλοίων αναψυχής, ως παραδοσιακού καθορίζονται ως εξής:
α.
Να έχει ναυπηγηθεί, ανεξάρτητα από τον χρόνο και τη μέθοδο κατασκευής
του, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά στοιχεία ενός από τους τεκμηριωμένους,
στην ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή βιβλιογραφία, τύπους ελληνικών ή
ευρωπαϊκών/διεθνών παραδοσιακών σκαφών.
β. Να έχει κατασκευαστεί,
ανεξάρτητα από τον χρόνο και τη μέθοδο κατασκευής του, κατά το
μεγαλύτερο μέρος του και, ειδικότερα, η βασική κατασκευή του που
συμπεριλαμβάνει τη γάστρα μετά των φρακτών και ενισχύσεών της, το
κατάστρωμα, τις υπερκατασκευές και τους ιστούς, εφόσον υπάρχουν, με
υλικά που χρησιμοποιούνται στην ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή παραδοσιακή
ναυπηγική, με εξαίρεση τα υλικά των εσωτερικών επενδύσεων και
διαμορφώσεων που δεν αλλοιώνουν την όψη του σκάφους, τα οποία
επιτρέπεται να είναι διαφορετικά, πέραν του πλαστικού. Σε κάθε περίπτωση
επιτρέπεται να τοποθετούνται επί του πλοίου διατάξεις, συστήματα, υλικά
και εξοπλισμός διαφορετικά από τα ανωτέρω, εφόσον επιβάλλεται από τις
απαιτήσεις συμμόρφωσης του σκάφους με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις
της νομοθεσίας περί ναυτικής ασφάλειας, ασφάλειας ναυσιπλοΐας, πρόληψης
ρύπανσης και ενδιαίτησης.
γ. Εφόσον φέρει ιστιοφορία, πρέπει να
τεκμηριώνεται από την ελληνική, ευρωπαϊκή ή διεθνή βιβλιογραφία, ότι η
ιστιοφορία που φέρει ανταποκρίνεται στα είδη ιστιοφορίας που έφερε ο
συγκεκριμένος τύπος πλοίου, σύμφωνα με την ελληνική ή ευρωπαϊκή/διεθνή
ναυπηγική παράδοση, ενώ το μέγεθος των υπερκατασκευών πρέπει να διατηρεί
αναλογίες που δεν παρεμποδίζουν την λειτουργία της.
δ. Το μήκος του
παραδοσιακού πλοίου να μετριέται από το σημείο τομής της γραμμής του
καταστρώματος, όπως αυτό ορίζεται από τους ισχύοντες κανονισμούς που
αφορούν τα θέματα γραμμής φόρτωσης των πλοίων, ή της νοητής προέκτασής
της με την εσωτερική όψη της στείρας (κόρακος) μέχρι το σημείο τομής της
με την εσωτερική όψη του ποδοστήματος ή του καθρέπτη (παπαδιάς),
παράλληλα προς την ίσαλο σχεδίασης.
Λαμβανομένων υπόψη των
προηγούμενων κριτηρίων, ως παραδοσιακά πλοία νοούνται, ενδεικτικά, οι
ακόλουθοι τύποι παραδοσιακών πλοίων: τρεχαντήρι, τσερνίκι, βαρκαλάς,
υδραίικος βαρκαλάς, γαΐτα, κορίτα (μικρή γαΐτα), χανιώτικη γαΐτα,
καραβόσκαρο, αιγυπτιακό καραβόσκαρο, πέραμα, περαματάκι Καλλονής,
λίμπερτυ, λέμβος (σκάφη), συμιακή σκάφη, γα(ν)τζάο, μπότης (κούτουλο),
μούλος, παπαδιά, τάκος, πριάρι, γούτσος, πλάβα, σκάφος δυτών
(βουτηχτάδικο), πάσαρι, γυαλάδικο, πλάκα, φρεγάτα, φρεγαντίνι, μαρτήγος
(μαρτηγάνα), μύστικο, σεμπέκ, ζάμπεκο, τσαμπέκο, γαλιότα, φούστα,
καραβέλα, γαλιόνι, καράκα, γαλέρα, γαλεάσσα, κιρλαγίτσι, clipper,
ταρτάνα, τραμπάκολο, μπαρκέτο, σκιεράτσα, σαχίνι, μαρσιλιάνα, πιελέγκο,
πίγκος, ραγιάδο (ραζοβάσελο), σακτούρα (σαχτούρι), σαΐτα (σάικα), σλουπ
(sloop), γαυλίς (μπρατσέρα), κέρκουρος (κότερο μπούμα), σακκολαίφη
(σακολέβα, μπελλού α λα μαλτέζα), δρόμων (κορβέτο), νάβα, δρόμων
ημιολικός (μπάρκο μπέστια), πολάκ(κ)α, βριγαντίνο, βρίκιον (μπρίκι,
πάρων), βρικογόλετο, ημιολία (σκούνα), μυοπάρων (γολέτα), επιδρομίς
(λόβερ), λιβυρνίς (μπομπάρδα), γαυλολιβυρνίς (μπομπάρδα σαμπατιέρα),
γαβάρα (μυοδρόμων), λεύκα, γκαφ, λατίνι, πένα, ψάθα (διψίαθος).
Πλοίο χαρακτηρισμένο ως νεότερο κινητό μνημείο από τις αρμόδιες
Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού σύμφωνα με τον ν.
3028/2002, λόγω του τεχνικού, εθνολογικού και λαογραφικού
ενδιαφέροντός του ως δείγμα της νεότερης ξυλοναυπηγικής τέχνης του
ελλαδικού χώρου, χαρακτηρίζεται «παραδοσιακό» εφόσον συμμορφώνεται με τα
προβλεπόμενα.
Στοιχεία των σκαφών που έχουν χαρακτηριστεί ως «παραδοσιακά», καταχωρίζονται σε Μητρώο που τηρείται από τη ΔΙΝΕΔ, σε μορφή ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων, η οποία αναρτάται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.
Στα στοιχεία του Μητρώου περιλαμβάνονται υποχρεωτικά το όνομα του πλοίου, το καρνάγιο και το όνομα του καραβομαραγκού που το κατασκεύασε, φωτογραφίες του σκάφους, τα στοιχεία εγγραφής στο Νηολόγιο σύμφωνα με τον Κώδικα Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου (ν.δ. 187/1973, Α’ 261) ή στο Βιβλίο Εγγραφής Μικρών Σκαφών σύμφωνα με την υπ’ αρ. 2122/01/2000/2000 απόφαση Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας «Έγκριση του Γενικού Κανονισμού Λιμένα υπ’ αρ. 23 “Μικρά Σκάφη Επιθεωρήσεις μικρών σκαφών”» (Β’ 231) ή στο Ειδικό Δημόσιο Βιβλίο Μικρών Πλοίων σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου (ν. 5020/2023, Α’29), ο τύπος του σκάφους, το είδος της ιστιοφορίας (εφόσον φέρει), η κατηγορία του, το μήκος του πλοίου, το είδος του πλοίου, το έτος κατασκευής και τα στοιχεία (αριθμός πρωτοκόλλου, ημερομηνία κ.λπ.) της απόφασης χαρακτηρισμού, που έχει εκδοθεί σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης.
Δείτε ολόκληρες τις αποφάσεις 3153.7.1/82626/15-11-2024 και 3153.7.1/82627/15.11.2024 από το αρχείο του κόμβου
